درمان، فقط یک گفت‌وگو نیست؛

قرار از دل یک نگرانی شکل گرفت؛ اینکه چرا بعضی آدم‌ها، بعد از شرکت در جلسات روان‌درمانی، باز هم با احساس تنهایی، ناامنی یا آسیب از اتاق درمان بیرون می‌آیند؟ ما بارها شنیده بودیم که تجربه درمان، برای بعضی افراد بیشتر از آن‌که شبیه یک رابطه امن باشد، شبیه سردرگمی، قضاوت یا رهاشدگی بوده است. همین تجربه‌ها باعث شد از خودمان بپرسیم: اگر قرار است درمان به آدم کمک کند، پس چرا گاهی خود مسیر درمان ناامن می‌شود؟ و شکل‌گیری قرار پاسخی بود به همین سؤال!

ما تلاش کردیم سیستمی بسازیم که درمان در آن فقط به مهارت فردی یک درمانگر وابسته نباشد. سیستمی که در آن، درمانگر تنها کار نکند، روند درمان دیده شود و کیفیت جلسات، به‌صورت مستمر مورد بازبینی قرار بگیرد. برای همین، ساختار قرار بر پایه سوپرویژن تخصصی شکل گرفت؛ مدلی که سال‌هاست در بسیاری از سیستم‌های حرفه‌ای سلامت روان در دنیا استفاده می‌شود. در این ساختار، درمانگرها به‌صورت منظم زیر نظر سوپروایزرها و اساتید باتجربه فعالیت می‌کنند، درباره روند درمان گفت‌وگو می‌شود و تصمیم‌های درمانی به‌طور مداوم بازبینی می‌شوند.

چون ما باور داریم درمان، فقط تکنیک و دانش نیست. درمان، قبل از هر چیز یک رابطه انسانی است؛ رابطه‌ای که باید در آن امنیت، احترام، مسئولیت‌پذیری و اعتماد وجود داشته باشد.

به همین دلیل، قرار فقط یک مجموعه درمانی نیست؛ تلاشی است برای ساختن فضایی که در آن، هم مراجع احساس کند در یک مسیر امن قرار دارد و هم درمانگر بداند در این مسیر تنها نیست.

امروز قرار با همراهی درمانگران متخصص، کارورزان، سوپروایزرها، تلاش می‌کند مسیر درمان را حرفه‌ای‌تر، امن‌تر و قابل‌دسترس‌تر کند؛ بدون اینکه انسان‌بودن، در میان ساختارها و تخصص، فراموش شود.